ben seni hiç bilmem

bu sulardan çık;
kumun içine gizli dalgayı boğ;
çizgi çizgi gölgeler var üstünde, inanılmayacak kadar küf yeşili;
karanlık güçlerini teskin et denizin…
yalnızlığın örten dalgası içinde,
uyumaktan nasıl korktuğumu sana söylememiş miydim…
ateşinle içimi ısıt,
üstümdeki külü şöyle bir üfle,
bana bir yürüyüş mesafesinde dur;
az ıraksı, çokça yakın…
vagonların pencerelerini aç,
içeriye dolsun sis kuşları;
toprakta bulut,
gökte incelen beyazlık gibi, dumansı…
düşümün yaralı tayı, tensiz gölgem;
bağışla;
hiç tanımadım ki seni,
ben seni hiç bilmem…
Josef Kılçıksız, Fransa, 15.01.17